Δευτέρα σήμερα και ως συνήθως τρέχεις για να προλάβεις,(εεε..!! βεβαία αφου το ξυπνητηρί άρχισε να χτυπάει ,και εσύ επιμένεις στο κλασικό 10 λεπτά ακόμα και μετά άλλα 10 λεπτά και...)και όλη μέρα παει στράβα,τρέχεις για να ντυθείς,να πλυθείς,δεν προλαβαίνεις να φάς πρωίνο (και εδώ έρχεται και κόλαει απο δευτέρα δίαιτα,χωρίς πρωίνο πωςςςςςς???)και καταλήγεις να βάφεσαι στο δρόμο..
Τι ωραία που θα ήταν η ζωή,αν ξυπνάγαμε χώρις ξυπνητήρια,κάναμε γίογκα,τρώγαμε πρωινό και σύνεχίζαμε την ήμερα μας χώρις άγχος...με την συνοδεία μουσίκης πάντα (εννοείτε)..
Θέλω διακόπες για να επανέλθω στα φυσιολόγικα μου....ΤΩΡΑ!!!!!
...
Μη με ξυπνάς απ' τις έξι πριν ακόμα η μέρα να φέξει ξυπνητήρι κτυπάς σαν τρελό, σε μισώ-σε μισώ...
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν Πανσέληνος από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια. Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε. Ακουστά σ' έχουν τα κύματα, πως χαϊδεύεις, πως φιλάς πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε». Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο. Πάντα εμείς το φως κι η σκιά. Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο. Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά. Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά. Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει. Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο, τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά. Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική, καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή Που πια δεν έχω τίποτε άλλο Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου. Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι, επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς? Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα.
ΙV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς? Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς? Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς, μαχαίρι! Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς? Είμ' εγώ, μ' ακούς? Σ' αγαπώ, μ'ακούς? Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς? Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς, σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς? Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες, θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι. Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς? Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς, των ανθρώπων Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει. Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς, τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς? Όπου κάποτε οι φιγούρες των Αγίων βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς? Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς? Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς? Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς, της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς? Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς? Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς, να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς? Μες στη μέση της θάλασσας από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς? Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς Άκου, άκου Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει –ακούς?; Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –ακούς? Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς? Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς?
Το καλοκαίρι έφυγε και δεν το πήρε η βροχή,
ο πρώτος ήλιος έσβησε τον έκλεψες εσύ,
το καλοκαίρι μου ΄λεγες πως θα ναι μόνο η αρχή,
αιώνια αγάπη μου έταξες στο πρώτο μας φιλί.
Το καλοκαίρι έφυγε και δεν το πήρε η βροχή,
ο πρώτος ήλιος έσβησε τον έκλεψες εσύ
οκτωβριανό ξημέρωμα στο πλάι μου γυμνή
ψεύτικο δάκρυ μόστραρες και χάθηκες με την βροχή.
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
αδέσποτη και αλήτικη από το βράδυ ως το πρωί
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
το καλοκαίρι το έχασα μου το έκλεψες εσύ.
Μια μάγισσα μου έταξε κατάρα ερωτική
πως αν τραγούδι σε έκανα θα ήταν εκδίκηση καλή
όλα τα όχι και τα μη θα σε έβρισκαν κάθε πρωί
εξόριστη από έρωτα πικρό στεγνό φιλί.
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
αδέσποτη και αλήτικη από το βράδυ ως το πρωί
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
το καλοκαίρι το έχασα μου το έκλεψες εσύ.
Όπου και να σαι τώρα Τζέιν θέλω να μην είσαι καλά
και ότι από σένα τράβηξα,να το βρεις και εσύ μπροστά
τα βράδια να σαι μόνη σου να ψάχνεις άυπνη αγκαλιά
και όταν γυρίσεις να σου πω τώρα γλυκιά μου είναι αργά
Η αλήθεια είναι Τζέιν πως ούτε εγώ είμαι καλά
με κυνηγάνε οι τύψεις μου που σε σιχτίριζα βαριά
μια ευκαιρία θα ΄χουμε να βρεθούμε εγώ και εσύ
αφού στο μέλλον θα μαστέ στην κόλαση μαζί.
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
αδέσποτη και αλήτικη από το βράδυ ως το πρωί
Εσύ εσύ,εσύ εσύ,εσύ ζωή μου πια μισή
το καλοκαίρι το έχασα μου,το έκλεψες εσύ.
το καλοκαίρι το έχασα μου,το έκλεψες εσύ..
το καλοκαίρι το έχασα μου,το έκλεψες εσύ..
το καλοκαίρι το έχασα μου,το έκλεψες εσύ..
''Το σπουδαιότερο καθήκον του ανθρώπου στην ζωή είναι να δώσει πνοή στον εαυτό του,να γίνει αυτό που μπορεί να είναι.Το ουσιαστικό προϊόν των προσπαθειών του είναι η ίδια η προσωπικότητά του''. Roosevelt
Τίποτα στην ζωή δεν γίνεται από μόνο του.Πάντα πρέπει να προσπαθείς για κάτι,άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο,και αυτό είναι που σου δίνει ζωή να συνεχίσεις.Αν δεν προσπαθήσεις εσύ για σένα δεν θα το κάνει κανείς,όσο και αν κάθεσαι στον καναπέ περιμένοντας να συμβεί κάτι,άδικα περιμένεις, κανείς δεν θα σε ταρακουνήσει για να αντιδράσεις,παρά μόνο ο εαυτός σου.
Μόνος σου πρέπει να το πάρεις απόφαση να ξεπεράσεις την ανία σου και να ενεργοποιηθείς.Η προσπάθεια δεν έχει μόνο την ωφελιμιστική αξία.Είναι γλυκιά και η ίδια,όταν απολαμβάνεις την πετυχημένη σου προσπάθεια.Σου προσδίδει κύρος,αυτοπεποίθηση και νιώθεις αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα της δικαίωσης.
Συνέχισε να προσπαθείς για το καλύτερο και σίγουρα θα ανταμειφτείς αργά ή γρήγορα..
Μια φράση που αν μπορούσε να εφαρμοστεί πραγματικά,τότε θα είχαμε ένα ιδανικό πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό σύστημα.Και θα ήταν αρκετό!
Όλα ρυθμίζονται μέσα απο την αγάπη.Γιατί αυτή η ''ριμάδα'' η αγάπη προϋποθέτει την καλή διάθεση απέναντι στον άλλο,το σεβασμό,την διάθεση για βοήθεια,τον αλτρουισμό.
Στην αγάπη δεν χρειάζεται κυνηγητό ή μικρή αγγελία.(''ζητείται αντικείμενο ή υποκείμενο αγάπης.'')
Δεν είναι συλλεκτικό είδος.Η αγάπη είναι γύρω μας.Μας σκουντάει κάθε στιγμή.Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.
Είτε δίνεις,είτε παίρνεις αγάπη,σχεδόν δεν έχει διαφορά σε αυτό που νιώθεις.
Οποιαδήποτε αγάπη.Η αδελφική,η πατρική,η φιλική.η ερωτική.
Όταν έχεις αγάπη βλέπεις τον κόσμο διαφορετικό,κάτι σαν να σε πλημμυρίζει ολόκληρο.Το ύφος,η φωνή,η στάση του σώματος αλλάζουν.Το συναίσθημα είναι ίδιο και παραμένει συναρπαστικό.Με μια λέξη ''σε στέλνει''!
Αγαπάτε γιατί χανόμαστε.....
Δεν πάμε γυρεύοντας για να μας αγαπήσουν.
''Αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθει,αλλιώς θα προσπεράσει''λέει ο Παλαμάς.
..να φροντίζεις να έχεις μερικές δικές σου ώρες..
..να συζητάς με τον εαυτό σου..
Μέσα στις πολλές συνάφειες και τις υποχρεώσεις,καμιά φορά ξεχνάμε τον καλύτερο και τον πιο κοντινό απ΄τους φίλους μας.ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!
Άλλες φορές δεν τον ξεχνάμε απλά τον αποφεύγουμε.Γιατί κάπου δεν τα πήγαμε καλά και ''που να τον ακούς να γκρινιάζει τώρα...πάμε καλύτερα για καφέ ή σινεμά''
Το σωστό είναι να έχουμε συχνές συζητήσεις με εμάς.Έτσι θα καταφέρουμε να μην μαζεύονται πράγματα μέσα στο μυαλό μας αξεδιάλυτα.Γιατί αν τ΄αφήσεις,ο εαυτός σου δεν τα κρατάει για πολύ στην επιφάνεια, τα καταχωνιάζει σε κάτι γωνίες και άντε να βγάλεις άκρη μετά.
Στην ουσία η συζήτηση με τον εαυτό μας είναι μια μικρή ψυχανάλυση.
Όσο κι αν φαίνεται παράξενο ,η κουβέντα με τον εαυτό μας,μας βοηθάει αποφασιστικά στην καλλιέργειά μας γιατί συνήθως γίνεται πάνω σε έναν προβληματισμό.
Ένα προβληματισμό που δεν μένει μετέωρος αλλά μας σπρώχνει σε αυτή τη συζήτηση ,διερεύνηση,αξιολόγηση και ,ίσως τελικά,στην θέση που κρατάμε.
Όσο κοιτάξουμε πίσω μας ή μπροστά μας ,δεν θα βρούμε ποτέ τόσα πολλά,όσα μέσα μας.Γιατί οι αισθήσεις μας αποθηκεύουν τόση γνώση που δεν χρειάζεται παρά να μπούμε στον ''σκληρό δίσκο'' και να αρχίσουμε να παίρνουμε τις εικόνες του και να τις επεξεργαζόμαστε.
Ένας τρόπος είναι να γράφεις τους προβληματισμούς σου,μπορείς να κρατάς ημερολόγιο.
Σε καμία περίπτωση ημερολόγιο τύπου: ''Ξύπνησα στις 9 ,έφαγα ,πήγα στην δουλειά κτλ..''αλλά με τα αισθήματα ,τις ανάγκες, τις αμφιβολίες,τις επιθυμίες σου.
Ο Francis Bacon έλεγε: '' Γράψε τις σκέψεις της στιγμής.Αυτές που έρχονται χωρίς να τις αναζητήσεις,είναι συνήθως και οι πιο αξιόλογες''
